| تبليغات | X |
|
در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند یکی زشب گرفتگان چراغ بر نمیکند کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند گذر گهی است پرستم که اندرو به غیر غم یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند دل خراب من دگر خرابتر نمی شود که خنجر غمت از این خرابتر نمی زند چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند نه سایه دارم ونه بر بیفکنندم وسزاست اگرنه بر درخت تر کسی تبر نمی زند ه.ا سایه + نوشته شده در یکشنبه هجدهم مرداد 1388 20:28 توسط یاسر |
سوالات من در این صبح سرد به پستوی آب روان می شود نسیمی درخت سحر را تکان می دهد به همراه آن از سوالات سنگی گریختم فراری به پهنای قرن هبوطی به سرمای شب خیالی به نرمی باد سحر... یک پرش به اندازه ی ارتفاع سکوت ....دلیلی برای فرارم نبود سکوتی در انتهای خیالم نبود سکون بود وایستایی ام بر زمان همه یاران به راه فردا ها رفتند و من تنهاومانند مرداب ساکن شدم پاییز۷۷
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم بهمن 1387 16:58 توسط یاسر |
بی تو یعنی مرگ شعر بی تو یعنی مرگ من بی تو یعنی یک جهان بی خاطره بی تو یعنی یک اتاق بی پنجره بی تو یعنی ماهی بی آب و مرگ بی تو یعنی فصل پاییز مرگ برگ .......رفتن تو.................. رفتن تو رفتن امید ماست رفتن تو مرگ دل پروانه هاست رفتن تو رفتن عشق وخداست رفتن تو گریه شمع شب است رفتن تو مرگ خورشید از تب است رفتن تو ماندن من برسر راهی دراز رفتن تو (باز وکرده باز) رفتن تو ماندن من در عدم رفتن تو مرگ خیسی های شبنم در سکوت رفتن تو مرگ من مرگ شقایق مرگ باد مرگ دنیا مرگ شمع مرگ معاد رفتن تو مرگ خالی مرگ مرگ مردن از مرگ از تکیدن از تگرگ ....... می روی؟؟؟؟ با این همه بیداد رفتن بهترین میکنی تنها ترین را تو دل آزرده ترین؟؟؟ آرزوی دل نرو ای امید صبح روشن بیدل خسته مرو مرو ای خورشید ما از آسمان زندگی از سر نوشت تنها مرو.... بی ما نرو..... واگر... واگر.... واگر رفتی!!! رهت خوش کوله بارت پر بار باد.کوچه ات پر.پر زعطر خاطرات سرخمان دیده یاران به دیدار تو شاد سفرت پر خاطره با یاد یاران وهمه اشعار نغز بر زبان گرم تو جاری.... در سلامت در صحت یار دلدارم... برو....(؟) ۷۹/۸/۱۷ + نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم آذر 1387 8:41 توسط یاسر |
دلم ابری وتار وسرد است
وداغ نبودن روی گونه های عشق خودنمایی میکند در این دود ومه در این قلب سرد صدای نوازشگر رود پیچیده است ودر این میان روی پل جای پاهای شخصی روی خاکهای تیره وسرد دل می درخشد تنها نشان همین جای پاست وچشمان صاف عدم چه بی مدعاست هوا سرد وابری زمین تیره و سرد و خیس است شقایق لگدمال و سرگشته وشبنم به اندازه چشم عاشق خیس گشته چه بی انتهاست(این غم که او نیست) واین ناله جانگداز دلم چقدر بی صداست بدان بهترین که من میروم بی صداو خاموش وتو بر قدمهای سردم نگاه میکنی ؟ وشاید آبی از دریای چشمت روشنی بخش این سفر شود....... + نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387 11:1 توسط یاسر |
سحرم خون گلو درد مرا تسکین داد عاقبت دست اجل داد غم دیرین داد
جان من تاب نیاورد قفس را و پرید دوستان را خبر از حادثه ای غمگین داد شب هجران فراقم به سحرگشت تمام شجرعشق علی میوه ی بس شیرین داد دخترم را گویید که پدر هست هنوز چون علی سهم یتیمان من مسکین داد به دراویش بگویید که بر دف کوبند که مرا شادی دف های شما بالین داد شکر گفتم زازل تا به خداوند وصال ذکر حق تلخی ایام مرا نوشین داد .............................................................................................................. پ.ن سالک الی الله درویش حق پناه دایی عزیزم ..... پر کشید + نوشته شده در جمعه بیست و یکم تیر 1387 12:53 توسط یاسر |
با چشم های بسته و تنی خسته ز روز تا به صد توی سحر خواهم رفت یک نمازم ماندست در تن زخمی شب تو بگو با من ته این کوچه کجاست؟ تا به کی باید رفت؟ تو کجای راهی؟ و تو را قسمت کیست که در آغوش کشد ولبت بوسد و لبخند زند و بخندی زیبا وه چه ترس سردی (من ز رسوایی عشقم دارم) و چه وحشت زده در چشمانت می نگرم هم در آنوقت گویی که زبانم وتوان سخنم مفقود شده چقدر احساس زیبایی است ( حس بلوغ) و چقدر تلخ تر ازهر چیزی فکر تنها ماندن حس بی تو بودن..... فکر تنهایی ما نه نمی گویم دیگر دیگر از تلخ برای تو نخوا هم گفت وتو را به یک بیت شراب دعوت خواهم کرد تو در این ضیافت و در این مهمانی از لب خشکیده ی شعرم وسخن گنگ سکوتم قطره ای می نو شی؟ + نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387 20:0 توسط یاسر |
من دگر هیچم نیست (گفتم این احساس را بنویسم بد نیست) نه به سر مانده هوای یاری نه دگر عشق به سینه نه دگر کینه به دل نه مرا دست نوازش نه مرا پای عبور نه به تن مانده رمق نه دگر قوت اندیشه نیک نه به فکر پنداری نه به جان کرداری نه به تو گفتاری ای اهورا دگرم هیچ نماندست کنون بر در گورستان بنشسته چشم در راه محبت دارم تا که بازم بخشد آنچه را میبخشید پیش از این بر دل صد پاره ی من لیک امشب خسته با دهانی بسته دستهایی زمودت رسته خسته با خود گویم من دگر هیچم نیست نه تسلای وجود نه امید راحت نه دگر در نفسم مانده نفس نه زمرگم در کنار کوچه غم چندی بر کس نه دگر صحبت دوست نه مرا مرهم اوست نه به عشق جای رفوست نه دگر جای قرار نه مرا پای فرار از این شب نه دگر امید است نه دگر سایه ی بید نه دگر هیچ زمن مانده به جا من دگر بعد از تو هیچم نیست! + نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 17:18 توسط یاسر |
تو آن باد صبحی که آمد ورفت تو آن موکب قاصدکهای عشقی تو در سرزمین عطوفت و در کشور عشق تو در آسمان وتو در آب دریا همه پادشاهی تو خورشید ظهری عمود بر زمین تو آن رد پایی درون دل من تو یک رود خشکی برای عطشها تو یک خاطره روی آبی تو نقشی به مثل سرابی تو هم وزن خوابی تو تلخی شرابی تو از تلخی ات می کنی مست تو از سردی ات می شوی هست تو هم سرد و هم گرم تو خاکی وبادی تو آبی و آتش وشاید حبابی تو لمس حضوری آری............. من آن برگ خشکم که در زیر پایت به روزی فشردی وجانش شکستی من آن موج سردم که در ساحل تو سرش را به دامان سنگت سپردی من آن ماهی کوچک حوض عشقم به چشمت گرفتی به خشکی فسردی من آن آب جاری درون زمینم به چاه محبت برونم کشیدی من این شعر بی معنی روز هجرم تو وزنم سپردی تو من را سرودی + نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 16:3 توسط یاسر |
امشب آرام شبی است وهوا دمکرده ی برگ چنار می نوشد ماه آهسته به شهر می تابد وستاره می چکد از آسمان باز هم بیدارم وبه صوت جیر جیر کهای اتاقم دلخوشم شاید امشب یک غزل با تو بسازم .............! شب پره با نور برق در هوای شمع عشقبازی می کند وشب آرام.......... امشب آرام شبی است وهوا دمکرده برگ چنار می نوشد فاب عکس روی دیوار سرد و مات گریه عشق مرا می خندد قلب گلدان در کویر خاطرات پی باران نوازشگر توست چشم دیدارم که بیمار تو است از تو بیدار وتو خواب من به درگاه خدا سر به بالین دستها بر آسمان ونگاهم نگران خورشید تو در این غوغای خاموش ازدحام خلوت عشق منی آرام در خواب خودی عشق بیدار منی من به روی بیستون زندگی تیشه مهر تو در دست عشق تو در سینه ام وبرای وصل تو تیشه بر سنگ زنم وصدای صیحه سنگی سترگ بهترین آواز کار کندن است لحظه ای دیگر سکوت! چشم خالی از نگاه سینه از عشق تهی وسراز آرزوی پوشالی تن بی جانم به کوه سر سنگینت به بستر چشمت خواب........ آنشب آرام شبی است وهوا روح مرا می نوشد + نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 11:44 توسط یاسر |
|
| ||||||
